ÖĞRETMEN Bir yolun başındasın en güzel,en ideal Bu kutsal yolculuğa ne olur beni de al... O ki bir öğrenciyim henüz yedi yaşında Bir elimde tebeşir,kara tahta başında Yüreğimde bilime karşı candan bir uyum Bir sınırsız istekle nasıl da  dopdoluyum Gözüm yansır yılların tatlı hatırasında Bu oturan ben miyim,bir okul sırasında?  Zaman bir bengi-sudur,öylesine akıp giden Çalıyor bir günaydın gibi ziller yeniden Bir sevgiyi paylaşır,aynı ses,aynı soluk Bu kaçıncı özleyiş ,bu kaçıncı yolculuk? Bir okul bahçesinde düş gibi bu gün,yarın Cıvıl cıvıl sesleri taşacak çocukların Nasıl da yeşerecek,hayatı saran büyü Birlikte duyacağız o doyumsuz türküyü Sen de yaşayacaksın bu aşkı destan destan Bilimle yücelecek elbette güzel vatan İnsan bir fidan gibi hergün biraz daha gür Öğretmen sevgisiyle sonsuza doğru büyür Yürü aydınlıklara gözlerin buğu buğu Gelecek kuşaklara taşı bu mutluluğu Bir yolun başındasın,en güzel,en ideal Bu kutsal yolculuğa ne olur beni de al...   Feyzi Halıcı

ATATÜRK'ÜN YAZDIĞI TEK ŞİİR

Gafil,hangi üç asır,hangi asır,

Tuna ezelden Türk diyarıdır.

Bilinen tarih söylememiş bunu,

Kalkıyor örtüler,örtülen doğacak,

Dinleyin sesini doğan tarihin,

Aydınlıkta karaltı,karaltıda şafak.

Yaşanan tarihi gömüp doğru tarihe gidin.

Asya'nın ortasında Oğuz oğulları,

Avrupa'nın alpleri'nde Oğuz torunları,

Doğudan çıkan biz,batıda yine biz;

Nerde olsa,ne olsa kendimizi biliriz.

Hep insanlar kendini bilseler,

Bilinir o zaman ki hep biliriz.

Türk sadece bir milletin adı değil

Türk bütün adamların birliğidir.

Ey birbirine diş bileyen yığınlar!

Ey yığın yığın insan gafletleri!

Yırtılsın gökteki gafletten perde,

Hakikat nerede?

           ÇOCUKLUK

Affan Dedeye para saydım,

Sattı bana çocukluğumu.

Artık ne yaşım var,ne adım;

Bilmiyorum kim olduğumu.

Hiçbir şey sorulmasın benden;

Haberim yok olan bitenden.

Bu bahar havası,bu bahçe;

Havuzda su şırıl şırıldır.

Uçurtmam bulutlardan yüce,

Zıpzıplarım pırıl pırıldır.

Ne güzel dönüyor çemberim;

Hiç bitmese horoz şekerim!

                            Cahit Sıtkı TARANCI

               ARI SOKAR

Camda  kocaman bir arı.

Halka halka siyah sarı;

Kamburunu çıkararak,

Tamburunu da çalarak

Dolaşıyor,dolaşıyor,

Çıkmak için uğraşıyor.

-Şuna bir iplik takmalı,

Nasıl vızlıyor bakmalı

-Yavrum,sakın,arı sokar;

İğnesinden zehir akar;

Acısına dayanılmaz.

Kim söz anlar?Hem biz kurnaz

Değilmiyiz?O sokmadan,

Damla zehiri akmadan

Biz sokarız...İplik hazır,

Bir ucunda ilmik hazır,

Hepsi hazır;haydi!.. -Hayvan 

Soktu beni.-İşte buldun

Aradığını,oh olsun!

Al dersini,otur şimdi;

Sana demedim mi idi:

"Yavrum,sakın,arı sokar;

"İğnesinden zehir akar?"

Kabaracak yüzün gözün;

Artık çık da halka görün!

Lakırdı da edemezsin,

Mektebe de gidemezsin,

Oyun da oynayamazsın...

Hali budur yaramazın!

                                Tevfik Fikret

            GÜNEŞE AŞIK ÇOCUK

 Camlar arasında görünen çocuk,

Eliyle güneşi gösterir durur.

Camlar arkasında düşünen çocuk,

Hırsından,camlara yumruk savurur.

Camlar arkasında bekleyen çocuk,

Üç mevsim,güneşin seyrine dalar;

Ve kışın güneşi özleyen çocuk,

Diliyle, buğulu camları yalar.

Güneşe kavuşabilmek için çocuk,

Gündüzün boş yere çırpınıp durur.

Nihayet,nihayet geceleyin çocuk.

Koynunda güneşle beraber uyur.

                                   Cahit Sıtkı TARANCI